Katrín Sól Högnadóttir var 15 ára þegar snjóflóðin féllu í Neskaupstað. Var hún fjórða í röð átta systkina en einn hinna 12 sem fórust var faðir hennar, Högni Jónasson. 

„Flóðin féllu skömmu eftir hádegi en á sama tíma var ég á heimleið ásamt systur minni sem þá var ný farin að búa innar í bænum. Ég hélt á litla drengnum hennar á herðunum og veðrið var mjög fallegt; stillt og allt mjallarhvítt yfir að líta. Ég man hvað mér þótti bærinn fallegur þennan morgun. 

Þegar við vorum hálfnaðar heim þá mættum við ungri konu sem kom hlaupandi neðan úr bæ og sagði okkur að snjóflóð hefði fallið á vinnustaðinn sem við Norðfirðingar kölluðum Skemmuna. Saltfiskur var unninn í Skemmunni og Pabbi hennar vann þar. Skömmu áður höfðum við heyrt lítinn dreng kalla: „Snjóflóð á bræðsluna, snjóflóð á bræðsluna!” Systir mín hafði kallað til hans og sagt honum að vera ekki með svona vitleysu.

Þegar við svo fengum fréttina um að snjóflóð hefði fallið á Skemmuna þá flýttum við okkur heim til mömmu en pabbi okkar vann í bræðslunni sem var skammt fyrir utan Skemmuna. Mamma var hins vegar ekki heima. Hún hafði farið með pabba niður í bæ til að versla en hann var í fríi þennan dag. Í sömu bæjarferð fór pabbi á launaskrifstofu Síldarvinnslunnar að sækja launin sín en svo slysalega vildi til að launinn hans voru komin inn í bræðslu. Hann fór því þangað eftir þeim en mamma beið úti í bæ á meðan. Hann átti ekki afturkvæmt úr þeirri för. 

Í sumum tilfellum þurftu aðstandendur þeirra er í flóðinu lentu að bíða í rúman sólarhring til að fá að vita um afdrif ættingja sinna. Fjölskylda mín var í þeim hópi og allan þann tíma sem við biðum, sveifluðust tilfinningarnar frá örvæntingu til mikillar bjartsýni. Að lokum fengum við það staðfest að pabbi væri dáinn. 

Ég man ekki til þess að neinn utan fjölskyldunnar hafi rætt við mig um snjóflóðin á þessum tíma. Fyrsta manneskjan, og sú eina, sem vottaði mér í raun samúð sína var skólasystir mín sem var ári eldri en ég. Hún tók utan um mig úti á götu og sagði: „Ég votta þér samúð mína!” þetta þótti mér, og þykir enn, afskaplega vænt um. Núna býr þessi kona í Danmörku og ég held að ég hafi aldrei þakkað henni þessi orð. 

Auðvitað fylltist fólk vítt og breitt um landið samúð og sýndi það með orðum og í verki. Ég hef t.d. aldrei séð jafn mikið af jólapökkum og um þessi jól. Þó svo fólk hafi ekki gefið sig að mér, krakkanum, og innt mig eftir því hvernig mér liði þá veit ég að hugur þess var hjá okkur og öllum bæjarbúum. Við megum aldrei gleyma því að hér í þessum litla bæ misstu allir eitthvað; föður, móður, systur, bróður, frænda, frænku, vin eða samferðafólk. Þar að auki fóru stór atvinnufyrirtæki í rúst og mikill fjöldi fólks missti vinnuna. 

Áfallahjálp var ekki til á þessum tíma í þeirri mynd sem hún er núna. Ég vill ekki segja að hún hefði nauðsynlega þurft að vera til á þessum tíma en það hefði óneitanlega verið gott ef við hefðum getað leitað til einhvers með fagþekkingu í þessum efnum. Allir bæjarbúar áttu í raun um sárt að binda og þess vegna var erfitt að finna einhvern til að tala við. 

Ég fékk áfallahjálp tveimur áratugum síðar en þá var hringt í mig og mér boðið viðtal við geðlækni. Ég fór vegna þess að mér fannst allt að vinna og engu að tapa. Að vísu fannst mér það hálf hallærislegt í fyrstu að tala um hvernig mér liði eftir þessa lífreynslu, 20 árum eftir atburðina, en svo vandist það. Ég hafði aldrei sætt mig við að pabbi væri dáinn. Mig dreymdi hann mjög oft og ég vissi í draumunum að hann hafði komist undan. Þessi viðtöl, sem voru nokkuð reglulega í eitt ár, áttu fullan rétt á sér og í þeim heyrði ég mig segja að pabbi minn hefði dáið í snjóflóði. Ég hafði sagt það hundrað sinnum en aldrei í rauninni heyrt mig segja það. Þegar það gerðist þá gat ég fyrst grátið pabba og fundið að hann var farinn en vissi um leið að  minningin var eftir og því lifir hann á meðan við munum hann. 

Föðurbróðir minn fórst í snjóflóði í Tungudal inn af Ísafjarðarkaupstað 1994. Þegar ég fékk þær fréttir var eins og ég hoppaði 20 ár aftur í tímann. Það var mikið áfall fyrir fjölskylduna og gengum við þá í minningunni í gegnum atburðina 1974.  

Ég er ekki hrædd við snjóflóð. Ég er svo forlagatrúar að ég trúi því að sé mér ætlað að fara á þann hátt þá verði það svo. Mér finnst einnig óþarfa bruðl að byggja varnargarða til að verja okkur fyrir snjóflóðum og kosta til þessum hundruðum milljóna króna. Ég er ekki þar með að segja að ég sé á móti því að byrgja brunnin áður en barnið dettur ofan í hann heldur finnst mér að með því að byggja varnargarða sé verið að búa til falskt öryggi. Sem betur fer höfum við flest hver val. Ef við búum á stað þar sem okkur líður illa, og erum hrædd, þá getum við flutt. Mér líður afskaplega vel í Neskaupstað og þar á ég heima. Eitt af því sem veldur því hversu vel mér líður á Norðfirði eru fjöllin. Ég er ekki hrædd við þau!“